Nederlanders en hun verhaal

PARIJS - Elf Nederlanders begonnen drie weken geleden in Monaco aan de Ronde van Frankrijk, acht finishten zondag op de Champs-Elysées. De meesten reden de Tour in de anonimiteit, voor hen betekende terugkijken een poging doen oorzaken te vinden. Maar er waren ook tevreden gezichten.

Bij Skil-Shimano bereikten twee Nederlanders Parijs, beiden met een brede glimlach. Koen de Kort had zich twee doelen gesteld: "Parijs halen en een keer meezitten in een ontsnapping. Dat is allebei gelukt.'' Albert Timmer begon ongelukkig met een val in de ploegentijdrit, waarbij hij de halve ploeg over zich heen kreeg.

Piet Rooijakkers liep daarbij een drievoudige armbreuk op. Timmer herstelde zich en was twee keer mee in beslissende ontsnappingen. Ook in de rit naar de Mont Ventoux was hij nog lang in de aanval. "Ik ben super tevreden. Ik denk niet dat ik een beter debuut had kunnen maken. Ja, met een ritzege natuurlijk. Maar afmaken is nog iets anders dan meezitten.''

Van Hummel

De meeste publiciteit kreeg echter ploegmaat Kenny van Hummel, die nooit sprintte om de etappezege maar vooral opviel in de bergen met zijn strijd tegen de tijd. Na een val in de zeventiende etappe verliet hij de Tour met een diepe snijwond in de linkerknie.

Bij Rabobank haalden drie van de vier Nederlanders het einde van de Tour, ieder met hun eigen verhaal. Joost Posthuma bleef zich nadrukkelijk afzetten tegen de gecreëerde sfeer van fatalisme in de ploeg.

Beter

"Ik ben gevallen in de vijfde rit en heb daarna een paar dagen minder gereden. Naar het einde toe voelde ik me steeds beter. Ik heb heel vaak geprobeerd mee te gaan in een ontsnapping. Hoewel Denis (Mentsjov, de kopman) gigantisch door het ijs zakte hebben we de kop nooit laten hangen.'' Posthuma was zaterdag nog lang van dienst voor ploeggenoot en ritwinnaar Juan Manuel Garate.

Stef Clement viel ook in de eerste week, tijdens de training voor de ploegentijdrit. Volgens ploegleider Erik Breukink was dat de reden van diens tegenvallende optreden. Zelf dacht hij daar anders over. "De Tour is niet geworden wat ik ervan had verwacht. Ik heb me de afgelopen weken niet superfit gevoeld. Nee, ik geloof niet dat die val er iets mee te maken heeft. Ik denk dat het iets ingewikkelder ligt.''

Gesink

Klimmer Robert Gesink was al na de vijfde etappe naar huis met een polsbreuk. Omdat Mentsjov vanaf dag één niet goed was mocht Laurens ten Dam, normaal diens helper in de bergen, voor zijn eigen kans gaan. Hij viel in de afdaling van de Tourmalet. "Ik begon in goede conditie aan de Tour maar na die val heb ik heel wisselvallig gereden. Ik heb twee keer aangevallen in de bergen, maar ook twee keer in 'de bus' gezeten.''

Drie Nederlanders reden de Tour uit in buitenlandse dienst. Van hen onderscheidde zich Martijn Maaskant door in de veertiende etappe een vergeefse gooi te doen naar de ritzege. "Het was een andere Tour dan vorig jaar, toen ik mijn debuut maakte. Toen had ik het eigenlijk al na vijf dagen helemaal gehad.”

Plezier

“Nu heb ik plezier gehad en heb ik veel werk kunnen doen voor onze klassementsmannen Wiggins en Vande Velde. De ploeg is tevreden, maar ik baal van die gemiste kans in Besancon.”

Niki Terpstra sloot de Tour namens Milram af met een ontevreden gevoel. "In de ploegentijdrit had ik belangrijk willen zijn voor de ploeg en lag ik op de grond. En ik ben er niet in geslaagd zoals vorig jaar mee te zijn in een beslissende ontsnapping.''

Bevrediging

Ook Steven de Jongh (QuickStep) haalde weinig bevrediging uit zijn optreden in Frankrijk. "Onze kopman (Tom Boonen) ging ziek naar huis, we hebben een anonieme Tour gereden. Net als vorig jaar, al won Steegmans toen nog op de slotdag.''